زمین میزبان دروازه‌های جهنم؛ از پدیده‌های باستانی تا عوارض تغییرات اقلیمی

byهدیه مومنی
5281001

مفهوم «دروازه‌های جهنم» قرن‌هاست که تخیل انسان را به خود مشغول کرده و اغلب ریشه در اساطیر، باورهای دینی و ترس از ناشناخته‌ها دارد. در سراسر جهان، مکان‌های متعددی به دلایل گوناگون این عنوان دلهره‌آور را به خود گرفته‌اند؛ از ویژگی‌های زمین‌شناسی عجیب و غریب و پدیده‌های طبیعی خشن گرفته تا اعتقادات باستانی که آن‌ها را به دنیای زیرین پیوند می‌دادند. در حالی که برخی از این «دروازه‌های جهنم» روزگاری در هاله‌ای از رمز و راز و خرافات فرو رفته بودند، علم مدرن به تدریج پرده از حقایق آن‌ها برداشته و فرآیندهای طبیعی شگفت‌انگیز و گاهی نیز تاثیر غیرمنتظره فعالیت‌های انسانی و تغییرات اقلیمی را آشکار ساخته است. این گزارش به بررسی چند نمونه از این مکان‌های سحرآمیز می‌پردازد که مرز میان افسانه و واقعیت را در هم آمیخته‌اند.

دروازه پلوتون ترکیه؛ جایی که افسانه‌های جهنم با واقعیت علمی درآمیختند

در شهر باستانی پاموکاله در جنوب غربی ترکیه، مکانی اسرارآمیز وجود دارد که در متون تاریخی به «دروازه پلوتون» یا «دروازه هادس» شهرت یافته است. این سایت مذهبی، که در سال ۲۰۱۳ کشف و کاوش شد، به خدای دنیای زیرین، پلوتون، تقدیم شده بود. در دوران باستان، تنها کاهنان اجازه ورود به غار مقدس آن را داشتند، جایی که مناسکی عجیب و مرگبار برگزار می‌شد. تماشاگران از راه دور شاهد قربانی شدن گاوهایی بودند که به محض ورود به غار می‌مردند، در حالی که کاهنان سالم می‌ماندند و آسیبی نمی‌دیدند. این «دروازه جهنم» باستانی، منبع ترس و ستایش برای مردمان آن زمان بود.

با این حال، تحقیقات جدید پرده از راز این مکان برداشته است. مشخص شد که غار مذکور سرشار از غلظت بالایی از گاز دی‌اکسید کربن آتشفشانی (CO2) است که از شکاف‌های زمین به بیرون نشت می‌کند. این گاز سنگین‌تر از هواست و در نزدیکی سطح زمین تجمع می‌یابد. به همین دلیل، حیوانات قربانی که جثه کوچک‌تری داشتند، در اثر استنشاق این گاز خفه می‌شدند، اما کاهنان که قد بلندتری داشتند و بالای لایه‌های سمی هوا قرار می‌گرفتند، سالم می‌ماندند. این کشف علمی به وضوح نشان می‌دهد که چگونه پدیده‌های طبیعی می‌توانند منبع افسانه‌ها و باورهای دیرینه درباره «دروازه‌های جهنم» شوند.

پارک ملی دروازه جهنم کنیا؛ پدیده‌ای طبیعی با قلب تپنده زمین

یکی دیگر از «دروازه‌های جهنم» که ریشه‌ای کاملاً طبیعی دارد، پارک ملی دروازه جهنم در کنیا واقع در شهرستان ناکورو است. این پارک بین دریاچه‌های نایواشا و آتشفشان‌های لونگونوت و سوسوا قرار گرفته و به خاطر مناظر خیره‌کننده، حیات‌وحش متنوع و البته «دره جورووا» که در قلب آن قرار دارد و به «دروازه جهنم» پارک مشهور است، شهرت جهانی پیدا کرده است.

این دره وسیع، حاصل میلیون‌ها سال فعالیت آتش‌فشانی و تکتونیکی است که در طول زمان با فرسایش آبی عمیق‌تر و شکل گرفته است. نامگذاری آن به «دروازه جهنم» به احتمال زیاد به دلیل فعالیت‌های شدید زمین‌گرمایی در منطقه است. امروزه نیز این تنگه میزبان آب‌فشان‌ها و چشمه‌های آب گرمی است که آب‌های آتش‌فشانی داغ را به سطح می‌آورند و پوشش گیاهی خاصی را تغذیه می‌کنند که قادر به تحمل دماهای بالا است. این «دروازه جهنم» آفریقایی، گواهی بر قدرت دگرگون‌کننده و گاهی خشن طبیعت است.

دروازه ترکمنستان؛ جهنمی سوزان با ریشه‌های انسانی

تمامی «دروازه‌های جهنم» ریشه‌ای در طبیعت صرف یا افسانه‌های باستانی ندارند. برخی از آن‌ها نتیجه مستقیم فعالیت‌های انسانی هستند که به شکلی غیرمنتظره به پدیده‌هایی دلهره‌آور تبدیل شده‌اند. «دهانه گازی داروازا» در صحرای قره‌قوم ترکمنستان، که به «دروازه جهنم» مدرن معروف است، مثالی بارز از این دسته است. در سال ۱۹۷۱، مهندسان شوروی در جستجوی میدان‌های نفتی، به طور تصادفی با حفاری در منطقه‌ای پر از گاز طبیعی مواجه شدند. در پی این حفاری، زمین فروریخت و گودالی عظیم به قطر حدود ۷۰ متر و عمق ۲۰ متر ایجاد شد که مقدار زیادی گاز متان را به اتمسفر رها می‌کرد. این گاز نه تنها برای حیات‌وحش منطقه بلکه برای جوامع محلی نیز خطرناک بود.

با تصمیمی اشتباه برای مهار این فاجعه زیست‌محیطی، متخصصان تصمیم گرفتند گاز را به آتش بکشند، با این امید که ذخیره آن به سرعت به پایان برسد. اما برخلاف انتظار، آتش‌سوزی آغاز شده تا به امروز، یعنی بیش از ۵۰ سال، همچنان ادامه دارد و منظره‌ای از شعله‌های دائمی را پدید آورده که به درستی این مکان را «دروازه جهنم» نامیده است. این پدیده، یادآور مسئولیت انسان در تعامل با طبیعت و عواقب ناخواسته اقدامات ماست.

image

رکود باتاگایکا در سیبری؛ دروازه جهان مردگان و هشدار تغییر اقلیم

یکی از جدیدترین و نگران‌کننده‌ترین «دروازه‌های جهنم» بر روی زمین، «دهانه باتاگایکا» در شرق دور روسیه است. این پدیده، که مردم محلی آن را «دروازه جهان مردگان» می‌نامند، در دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز شد. قطع بی‌رویه درختان و جنگل‌زدایی در جمهوری سخا، لایه منجمد دائمی زمین (پرمافراست) را مختل کرد و منجر به تضعیف و در نهایت فروریختن آن شد.

این گودال عظیم، که اکنون حدود ۱۰۰ متر عمق و تقریباً ۱ کیلومتر طول دارد، هر ساله در حال گسترش است. برخی محققان تخمین می‌زنند که ممکن است سالانه ۱۰ تا ۳۰ متر رشد کند. دلیل اصلی این گسترش، تغییرات اقلیمی است که منجر به تابستان‌های گرم‌تر و زمستان‌های کوتاه‌تر در منطقه می‌شود. این شرایط برای پرمافراست، که به حفظ یکپارچگی زمین کمک می‌کند، بسیار ناپایدار است و ذوب شدن آن به فروریختگی‌های بیشتر دامن می‌زند. دهانه باتاگایکا، نه تنها یک «دروازه جهنم» طبیعی است، بلکه به عنوان یک نشانگر هشداردهنده از تاثیرات گسترده تغییرات آب و هوایی بر اکوسیستم‌های زمین عمل می‌کند و ابعاد تازه‌ای از تهدیدات زیست‌محیطی را به ما نشان می‌دهد.

نگاهی فراتر به دروازه‌های جهنم زمین؛ اسرارآمیز، الهام‌بخش و آموزنده

مکان‌هایی که با نام «دروازه‌های جهنم» شناخته می‌شوند، صرف نظر از ریشه نام‌گذاری آن‌ها – چه در اساطیر باستانی، چه در پدیده‌های زمین‌شناسی طبیعی، و چه در نتیجه فعالیت‌های انسانی – همواره کنجکاوی و گاهی اوقات ترس انسان را برانگیخته‌اند. این مکان‌ها نه تنها جاذبه‌های توریستی منحصربه‌فردی به شمار می‌روند، بلکه درس‌های مهمی نیز برای ما دارند:

تغییر ادراک بشری: از پرستش خدایان زیرین تا فهم مکانیسم‌های پیچیده زمین‌شناسی، این «دروازه‌های جهنم» نشانگر تکامل درک انسان از جهان هستند.

اثرات فعالیت‌های انسانی و تغییرات اقلیمی: مواردی مانند دهانه داروازا و رکود باتاگایکا به وضوح نشان می‌دهند که چگونه تصمیمات و اقدامات ما می‌توانند منجر به تغییرات عمیق و گاهی برگشت‌ناپذیر در محیط زیست شوند.

این «دروازه‌های جهنم» که در سراسر کره خاکی پراکنده شده‌اند، نه تنها میراثی از گذشته‌های دور و قدرت بی‌بدیل طبیعت‌اند، بلکه یادآوری جدی برای چالش‌های حال و آینده بشریت در مواجهه با تغییرات زیست‌محیطی نیز محسوب می‌شوند. مطالعه و درک این پدیده‌ها می‌تواند به ما در حفظ و حراست از سیاره‌مان کمک شایانی کند.

مجله اینترنتی جیجا

مطالب مرتبط

مطالب دیگر:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *